Home Blog Page 132

Osmanlı Devletinde Hind Tekkeleri

SONUÇ

Faaliyet gösterdikleri alanın genişliği ve faaliyet sürelerinin uzunluğu bağlamında
Osmanlı dönemi tasavvuf hayatında önemli bir yere sahip bulunan Hindî tekkelerinin
tarihçelerini ortaya koymak, tekkelerde görev yapan şeyhlerin isimlerini tespit etmek,
tekkelerin gelir kaynaklarını belirlemek ve en önemlisi bu tekkelerin kendi
aralarındaki ilişkileri bütüncül bir bakış açısıyla değerlendirmek amacıyla bu çalışma
meydana getirilmiştir.
Çalışma neticesinde ilk olarak Hindî tekkelerinin, Şam ve Kudüs’teki tekkeler örneğinde olduğu üzere inşa tarihleri Osmanlıların Suriye, Filistin, Mısır ve Hicaz’a hakim oldukları 1516-1517 senelerinden öncesine uzanmak suretiyle Ortadoğu coğrafyasının Hindistan ile dini-tasavvufî ilişkiler başta gelmek üzere ticari ve kültürel alanlarda temas kurmasında önemli bir role sahip oldukları anlaşılmıştır. Bu çalışmada Şam ve Kudüs’teki Hindî tekkelerinin tarihçesine dair yer verilen bilgiler, Suriye ve Filistin’in 1917 senesinde fiilen Osmanlı hakimiyetinden çıkması ile sonlandırılmıştır.
Bununla birlikte Kudüs’teki tekkenin Hindistan devletine ait resmi statüde bir bina olarak hala kullanılır durumda olması, bu binanın tarihte ve günümüzde sahip olduğu rolü şüphesiz, yansıtan bir ayna durumundadır.
Bu çalışmada, 1925 senesinde tekke-zaviyelerin ilga edilmesine dair kanunu merkeze
alan bir yaklaşımla Hindî tekkelerinin tarihçelerine dair anlatım sonlandırılmış
olmakla birlikte Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde kalanlar da dahil olmak
üzere tekkelerin bir kısmı en azından yapı olarak ayakta kalmış ve Horhor ve
Konya’daki Hindîler Tekkesi örneğinde olmak üzere buralarda Hind asıllı kimseler
yaşamaya devam etmiştir.
Hindî tekkelerinden Türkiye Cumhuriyeti sınırları dışında kalan Şam ve Halep’teki tekkeler, bölgede Osmanlı hakimiyetinin son erdiği tarihten sonra en azından yapı olarak ayakta kalmış olsalar bile Suriye’de sürmekte olan iç savaş sebebiyle günümüzde harabe halde olmaları muhtemeldir.
Bu iki tekkenin dışında, Irak’ta Bağdat ve Süleymaniye’de bulunan Hindî tekkelerinin de bölgede uzun dönem boyunca yaşanan savaşlar ve kargaşalar esnasında harap hale gelmeleri ihtimal dahilindedir. İslam dünyasının ve medeniyetinin bir anlamda kalbi ve
merkezi durumunda bulunan Mekke ve Medine’deki Hindî ribat ve tekkeleri ise hac
vazifesini yerine getirmek amacıyla bu merkezlere gelip gitmeye devam eden Hintli
ve Pakistanlı hacıların, sufilerin ve alimlerin barınma mekanları olarak hizmet
vermeye devam etmektedir.
Hindî tekkeleri içerisinde faaliyet gösterdikleri sürelerin uzunluğu bakımından dikkat çeken iki tekke olan Bursa’daki ve Horhor’daki tekkeler ise 15. yüzyıl ortalarında güçlü bir Kalenderî geleneğin gölgesi altında inşa edilmiştir.
Faaliyetlerindeki süreklilik bakımından Bursa’daki Hindîler Tekkesi daha istikrarlı
bir yapı görünümü arz ederken Horhor Hindîler Tekkesi’nin faaliyetlerinde kesilmeler yaşanmıştır.
Bununla birlikte Horhor’daki Hindîler Tekkesi’nin içerisinde yer aldığı İstanbul’a ait olan ve on bir binden fazla cilde karşılık şer’iyye sicillerinin henüz yüzde bir civarında bir kısmının neşri yapılmıştır. İstanbul şer’iyye sicilleri üzerine yapılacak yeni ve kapsamlı çalışmalarla birlikte Horhor Hindîler Tekkesi’ne dair olmasa bile İstanbul’daki Hintli şeyhlerin faaliyetlerine dair yeni verilere ulaşılacaktır.
Horhor’daki Hindîler Tekkesi, bir merkez tekke (Âsitâne) olarak diğer
bölgelerdeki Hindî tekkeleri nezdinde bir otoriteye ve güce sahip olsa da tekkenin bu
duruma gelmesinde en önemli etken tekkeden uzun bir süre görev yapan Hacı
Ahmed Efendi’nin faal şahsiyetidir.
Kendisinin ve halefi İbrahim Hakkı Efendi’nin şeyhliği döneminde tekke, diğer Hindî tekkeleri nezdinde önemli bir güce erişmiştir. Hindî tekkelerinin tarihçeleri genel bir değerlendirme tabi tutulduğunda, 17 ve 18. yüzyılların önemli bir döneme karşılık geldiği anlaşılmaktadır. Bu iki yüzyıllık süreçte altısı 17. yüzyılda altısı da 18. yüzyılda olmak üzere on iki yeni Hindîler Tekkesi faaliyete geçmiştit.
17. yüzyılda faaliyete başlayan Hindî tekkeleri içerisinde Adana’daki Hindîler Tekkesi gelir kaynaklarının çeşitliliği ve müştemilatının büyüklüğü açısından öne çıkmıştır. Tarsus’taki tekke ise burada bulunan Hindli nüfusun sayıca çok olması sebebiyle Abdulkayyum isminde varlıklı bir Hindli şeyhin yönetiminde Danyal Aleyhisselam Türbesi’nin bitişiğinde ikinci bir
yapıda faaliyet göstermeye başlamış ve Adana’daki tekkede olduğu gibi önemli bir
iktisadi güce sahip olmuştur.
Bu yüzyılda Bağdat, Haleb ve Urfa’da Hindî tekkelerinin inşa edilmiş olmaya başlamaları ise şüphesiz, bu güzergahtaki ticarikültürel faaliyetlerde artış olmasını göstermesi bakımından önemlidir. 17. yüzyılda Anadolu’daki birçok yerleşim yerinin harap hale gelerek terk edilmesi; Samsun ve Tokat mevlevihânelerinin faaliyetlerinin durması gibi durumlar göz önüne alındığında Bağdat, Haleb ve Urfa’da Hindî tekkelerinin faaliyet göstermeye
başlamış olmaları dikkat çeken bir gelişme olmuştur.
Osmanlı dönemi Anadolu’su ile Suriye ve Irak şeklinde coğrafi olarak adlandırılabilecek olan bölgelerin sosyal ve ekonomik yapılarını üzerine ilerleyen yıllarda yapılacak karşılaştırmalı çalışmalarla Bağdat, Haleb ve Urfa’da faaliyet göstermeye başlayan Hindî tekkelerine dair
bilgilerin daha sağlıklı bir zeminde yapılmasına imkan tanıyacaktır.
17. yüzyılda faaliyet göstermeye başlayan Hindî tekkeleri içerisinde en dikkat
çekici olanı ise faaliyetlerindeki dalgalanmalar sebebiyle Edirne’deki tekke olmuştur.
Buradaki tekkeyi, faaliyete geçtiği ilk dönemlerdeki şeyhlerinin Hindî nisbesini
taşımamaları sebebiyle Cafer Hindî isimli şeyh tarafından tekrar inşa edilip faaliyete
geçtiği döneme kadar Hindîler Tekkesi olarak değerlendirmek mümkün
görünmemektedir.
Tekkede Hind asıllı şeyhler, Cafer Hindî’den sonra görev yapmaya başlamışlardır. Tekkenin tarihçesinde dikkat çeken asıl önemli husus ise 19. yüzyılın son çeyreğinde tekrar harap bir vaziyet alması ve binasından eser dahi kalmayacak şekilde tekkedeki faaliyetlerin sonlanmış olmasıdır.
18. yüzyıl Hindî tekkelerinin faaliyetleri ve etkinlikleri anlamında en dikkate
değer dönem olmuş; bü yüzyıldaki en önemli gelişme Horhor Hindîler Tekkesi’nin
tespitlerimize göre en az yetmiş senelik uzun bir zaman diliminden sonra tekrar
faaliyete geçmesi olmuştur.
Horhor’daki Hindîler Tekkesi’nin tekrar faaliyete geçmesini takip eden beş-on yıllık bir süreçte Üsküdar’da Hindlilere hizmet vermeye başlayan ikinci bir tekkenin inşası ve Kasımpaşa’da Turabî-i Hindî isimli bir şeyhin ise kendi adına bir tekke ettirmesi bu dönemde İstanbul’da kalabalık ve etkin bir Hind cemaatinin varlığına işaret etmektedir.
Bu yüzyılda Hindî tekkeleri açısından dikkat çekici olan gelişmelerden ilki Antakya’da birbirine yakın konumda iki farklı Hindîler Tekkesi’nin faaliyete geçmesi iken diğeri Tosya gibi Hindli şeyhlerin ana güzergahlarının dışında kalan bir bölgede eski bir Bektaşi tekkesinin bir süre için Mehmed Hindî isimli bir şeyhin ihya etmesiyle yeniden faaliyete başlamasıdır. Zikredilen bu örnekler, bu yüzyılda hem İstanbul’da hem de Osmanlı coğrafyasının genelinde Hindli şeyhlerin önemli bir güce ve etkinliğe sahip olduklarına işaret
etmesi yönüyle önemlidir.
Hindli şeyhlerin etkinlikleri takip eden süreçte devam etmiş ve 19. yüzyılda
Aydın, Konya, Karahisar-ı Sahib, Süleymaniye ve Van’da Hindlilerin uhdesinde yeni
tekkeler inşa edilirken Kütahya’da çok erken tarihlerden beri faaliyet gösteren eski
bir zaviye Hindli şeyhlerin yönetimine girmiştir. İnşa edilen bu yeni tekkeler
içerisinde ise bilhassa Süleymaniye Sancağı’nda Surtaş kazasında bulunan tekke,
banisi Hacı Ahmed Lahorî’nin etkin bir şahsiyet olması yönüyle önemli bir yere
sahip olmuştur.
Kütahya’da Hindli şeyhlerin yönetimine giren tekkenin son şeyhlerinden Behlül Efendi’nin İstanbul’daki La’lizâde Abdulbâki Tekkesi şeyhliği görevinde de bulunmuş olması ise Hindî, Özbek ve Afgan cemaatleri ve tekkeleri arasındaki bağların ne denli güçlü olduğunu ortaya koyması yönüyle önemlidir. Hindî tekkeleri arasındaki bağların ve hiyerarşik unsurların irdelenmesi neticesinde ise tekkeleri bir ağın parçaları şeklinde değerlendirmenin mümkün
olduğu anlaşıldığı gibi tekkelerin şeyhlik görevlerine yapılacak atamalarda belirli usul ve kaidelerin yerleşik bir teamül haline geldiği ortaya çıkmıştır.
Tekkeler arasındaki hiyerarşik unsurların ele alındığı kısımda ayrıca tekkelerin tarihçelerinde
yer verilmiş olan bazı önemli hususlar bir bütün halinde tekrar ele alınmıştır. Bu
durum neticesinde tekkelerin yönetimlerinin nasıl sağlandığı ve bu konuda hangi
güçlüklerle karşılaşıldığı noktasında tespitlerde bulunulmuştur. Hindî tekkelerinin Osmanlı dönemi tasavvuf hayatında nasıl bir yere sahip olduklarına dair değerlendirmelerde ilk olarak tekkelerde hangi tarikatların etkin olduğu hususu üzerinde durulmuştur.
Bu değerlendirmeler neticesinde istisnai durumlar meydana gelmekle birlikte, Hindî tekkelerinde hakim olan tarikatın Kâdirîlik olduğu ortaya çıkmıştır. Tekkelerde hakim olan tarikata dair değerlendirmelerden sonra ise Hind asıllı şeyhlerden Osmanlı dini ve kültürel
hayatında eserleri ile rol sahibi olmuş müelliflerin isimleri tespit edilerek eserlerine
dair bilgilere yer verilmiştir.

Hind-Türk Tezi

Türk-Hind Dilleri

İngiltere, Hindistan’ın hakim dillerinden olan 800 yıllık Türkçe kökenli Urduca (Orduca) ve Dravit dillerinin yerine İngilizce’yi hakim kılmıştır. Abdülhamit sayesinde Kıbrıs’ı kiralayarak Hindistan’a giden yolları hakimiyetleri altına aldıktan sonra Hindistan işgalini tamamlamışlar ve dillerini de hakim kılmışlardır. Babür İmparatorluğu 19.yüzyıl sonlarında yıkılmasaydı bugün 1,5 milyar Hintli, Türkçe kökenli dilleri konuşuyor olacaktı.

Safsata: Hint-Avrupa kurmacası

Gerçek: Türk Kuşağı-Hint Kumaşı/Türkistan-Hindistan bağı. Sıfır’ı Hint buldu, Türk Harezmi matematik işlemlere uyguladı; bütün bunları alıp uygulayarak Sıfır’ı Bir yapan ise Avrupa oldu. Neden?. İran ve Hint etkileri neticesinde Soğutça ve Sanksritçe olarak yazılan ilk Türk yazıtına (Bugut) takipeden iki yüzyıl içinde yazılacak Arapça eserler de eklendiğinde; Türk Hinterlandı bir üçgen şeklinde teşekkül etmiş olacaktır.

Türk-Hint sentezi

Türk-Hint’erlandı tezini oluşturmalıyız. Hindistan ve Türkiye arasında geliştirilmesi temenni edilen kültürel ve ekonomik ilişkilerde iletişimi sağlayacak dil, her iki tarafa sömürge ve yağmacılığı çağrıştıran ve bağları zedeleyen ecnebi İngiliz’in dili değil, tarihî Türk-Hint ilişkisinin dile gelmesini sağlayan Urdu dilidir. Hintlilerin bu haliyle bu dile Hintçe adını veriyor oluşu, onu benimseyişinin ve bu dilin çağrıştırdığı Türk-Hint ortak mirasına değer verişinin göstergesi olsa gerek. Hindistan’ın onlarca resmî dilinden yalnızca biri olmasına karşılık, etki alanı bunca geniş olan, dahası Türk-Hint mirasının kelimelerinde vücut bulduğu bu dil, Türk-Hint iletişimi için en tercihe şayan dildir desek isabet oranımız hayli yüksektir.

Sıfır rakamı
Yazıtlardaki Hintçe kelimeler
Urdu dili
Hind Tekkeleri
Hind kıtasındaki Türk devletleri
Tasavvuf
Biruni
Harezmi

Hint’erlandımızın ana güzergahı Beş Deniz üzerinden Hint Okyanusu olacak gibi gözüküyor.

Hind. Hindoloji. Hint’erland. Hind-i Çin

Hind-Avrupa mı, Hint-Türk mü?

 

Hint-Türk mitolojisi

Umay: Bazı araştırıcılar Hint tanrısı Şiva’nın karısı Uma ile eski Türkçe metinlerde geçen Umay’ı aynileştirmektedirler. Türkçede borgu – borguy sürna – sürnay gibi örneklere dayanılarak uma – umay denkliği düşünülebilir. Bazı araştırıcılar ise eski İran metinlerindeki Humay ile etü. Umay’ aynileştirmektedirler. Runik metinlerin imlasında h- ifade edilemediği için bu eşitlik makul görünüyor. Ancak her iki görüşte de kelimenin hangi dilden hangi dile geçtiği meçhul kalmaktadır. Eski ve günümüz Türk toplulukları arasında Altay, Hakas, Şor, Sağay, Beltir, Başkırt ve Yakut Türklerinde Umay kelimesi çeşitli anlamlarda görülmektedir. Benim sanskritçe mütehassısı olan meslektaşlarımdan ricam Türkler tarafından kullanılan Umay, Tengri Umay, Umay iyesi, Uma Katun, vs gibi ibarelerin Hint kaynaklarındaki etimolojilerini yaparak beni aydınlatmalarıdır. Kaynak: Göktürk Yazıtlarında Hintçe Unsurlar Osman Fikri Sertkaya

HİNDİSTAN SEYAHATNAMESİ Hint Kumaşı&Türk Kuşağı

Hindistan seyahatlerimin gözlemleri ve Hindistan literatürü birlikte değerlendirilerek yazılan Hindistan Seyahatnamesi – Hind Kıtası kitabı, Hint-Avrupa sınıflamaları ve Hindiçin coğrafyalarının önüne Hindistan, Türkiye, Türkistan sacayağını konumlandırıyor. Büyük Asya yüzyılı da efkâr dağıtarak hayatı hürriyet ile anlamlandıran Türk ve Hintlilerin dinamizmi ile canlanmaktadır.

Avrupa’nın zihni (düşünce) kazanımları nasıl Güney Asya, Güneybatı Asya ve Kuzey Afrika gibi yollardan devşirilmiş ise, Türklerin benzer kazanımları da çoban ateşlerinin peşi sıra Türkistan’dan yollara düşülerek sofra tutulan Kuzey Hindistan’ı da içine alan Büyük Horasan, Küçük Asya (Anadolu) ve ardından Güneydoğu Avrupa (Rumeli) çizgisinde hayat bulmuştur. Nil -Yamuna nehirleri arasındaki bölgenin Dicle, Fırat, Seyhun, Ceyhun, İndus nehir boyları da bu hayatı sürekli kılmıştır.

Velhasıl; Horasan, Hindistan ve Hitit, Büyük Asya ve Küçük Asya’daki sentezlerimizin asli unsurlarındandır.

Hint bir okyanustur da Türk değil midir? İlk kez Tonyukuk yazıtında karşımıza çıkan Talay ile adlandırılan okyanus tabiri daha sonra Budist rahip ve devlet adamı Dalai Lama ile kendini göstererek, okyanuslar enginliğindeki ve derinliğindeki Hint ve Türk dünyalarının ortak yaşam zenginliğini ortaya sermektedir.

Türk Evi serisinin ikinci kitabı olarak yayınlanan eser, bu denli zengin olan bir tarihsel birikime ve on altı Türk Devletinden dördüne vatan olmuş Hint Kıtası’nın efsaneliğine karşın son derece kısıtlı Hindistan kütüphanemize bir ivme kazandırarak, ilişki ve alışverişlere canlılık getirme derdi ile doludur.

Hâsılı; Hint kumaşı bulunmaz değildir, arayan bulacaktır, Hint fakir de değildir, inanılmaz zenginlikleri barındırmaktadır. Harezmî, Bîrûnî ve Seydi Ali Reis’den bu yana atalarımızın yaptığı gibi Hint kıtasında seyrüsefer ve seyyah edelim.

Avrupa Asya

Hocam haritadaki sarı kuşak Çin’deki sarı nehirden Macaristan’daki tuna nehrine ulaşan ve bozkır olduğu için atlarla yol aldığımız bizim Otobanımız işte biz Asya’nın en içinden Avrupa’nın en içine bu şekilde gidip gelmişiz Avrupa Asya birliğini gerçekleştirmişiz. Biz niye şimdi başkalarının BOP projesinin ondan sonra başkalarının Avrasya projesinin Taşeronu olalım kendi birliğimizi kendimiz tesis edeceğiz öncelikle doğu Avrupa ve Balkanlar’dan başlayarak civarımızdaki komşularla da Asya Avrupa birliğini oluşturacağız inşallah. Kitabın tezi o. Ama harita başka birşey söylüyor. Türk-Avrupa., Türk-Hint, Asya-Avrupa. Bu tezleri üretmemiz lazım.

Avrupa

Dört yüzlü yıllarda Attila ile Roma İmparatorluğu’na son veren Türkler, 1000 yıl sonra 1400’lerde Fatih ile birlikte İstanbul merkezli Roma İmparatorluğu’nu ortadan kaldırmışlardı.

İstanbul’un alınmasından önceki ve sonraki süreç içerisinde, Türkler Çanakkale üzerinden Avrupa’ya doğru yol almışlar ve Edirne’de başkentlerini kurmuşlardır Bu dönem içerisinde Tuna havzası ülkeleri olan Arnavutluk, Sırbistan, Bulgaristan ve Bulgaristan Osmanlı egemenliğine girmiştir zaten.

Bizzat içerisinde yer aldığı Avrupa ve Asya kıtalarını birleştirme ve bu şekilde küresel bir barış temin etme vizyon ve misyonundan uzaklaşarak 8400 km ötedeki bir devletin kendisine ait olan projesinin liderliğini yapmak, Türkiye’ye hiçbir değer kazandırmamıştır ve kazandıramayacaktır.

Türkiye bugün artık bir Orta Doğu ülkesi olarak adlandırılmaktadır, Avrupa ülkesi imajını kaybetmiştir. Bu aynı zamanda Asya’da da bir değer ve itibar kaybıdır.

Siyasi kimliklerinin oluşumunda birincil olarak rol aldığı Avrupa ve Asya kıtaları kimliğini yitirerek, kıtasal kimlikten, bölgesel bir projeye angaje olmak, stratejik sığlıktır.

Hind – Avrupa dil âîlesi

Hint Türk

Türkiye’de yalnızca iki üniversitede eğitimi verilen; etki ve verimlilik sahası oldukça sınırlı olan Urdu Dili ve Edebiyatı bölümlerinin haricinde kurulması önerilen bölümün işleyişi şu şekilde olacak:

Bu bölümde Hindistan ve Türkiye arasında kültür alışverişini mümkün kılması beklenen Urdu Dili (veya tespit edilecek bir başka dil. Ancak en elverişlisi Urdu Dili) ana hatlarıyla 1 senelik hazırlık aşamasında yoğun bir biçimde öğretilecek. Öğrenciler bu dilde kaynakları okuyabilecek, gündemi takip edebilecek ve iletişim kurabilecek yetkinliğe geldikten sonra bu dilde 1 sene edebiyat, tarih ve siyaset alanlarında eğitim alacak. Bu eğitimin ardından öğrenci kendi eyginliğine (yatkınlık, meyil) göre bu başlıca üç alandan uzmanlaşmak istediği bir alanı seçecek ve eğitimine o yolda devam edecek.

Aynı programın Hindistan’da anlaşmalı bir üniversitede Türk Dili ile yürütülmesi sağlanırsa dönemlik veya senelik öğrenci değişimleri ile her iki bölümün öğrencilerinin ilmî ve kültürel alışverişlerde bulunmasına imkân sağlanmış ve zihinsel köprüler tahkim edilmiş olur.

Böylelikle öngörülen 4 veya hazırlıkla 5 senelik bu eğitim programı, devletimize siyasî, kültürel ve ilmî sahalarda elçilik görevini üstlenmeye hazır bulunuşlu yetişmiş eleman kazandıracak.

Bir ayağı Hindistan’da bir ayağı Türkiye’de olmak üzere bir Hint-Türk ortak tarih araştırma merkezi kurularak her iki merkezde de Türkiye ve Hindistan’dan araştırmacılar görevlendirilmeli. Bununla birlikte Türkiye’deki merkezde Hint dili ve kültürü ve Hindistan’daki merkezde Türk dili ve kültürü eğitimleri verilmeli ve bu dersler halktan gelebilecek başvurulara da açık olabilmeli. Bu sayede Türk’ün Hindistan’daki varlığı sağlam temellere oturtularak bugünün girişimleri tarihî köklerle desteklenerek meşru bir zeminde ilerlemeli.

Üniversite çağına gelmeleri beklenmeden gençlerimizde Hindistan ve Hint gençlerinde Türkiye konusunda farkındalık oluşturulmalı ve bu bağlamda karşılıklı kültür gezileri düzenlenmeli. Gençler bu gezilerde karşılıklı kültür akışının yanı sıra bu ülkelerdeki kuvveler (potansiyeller) konusunda bilgilendirilmeli ve ileride bunları fiile dökme bilinci aşılanmalı. Hâkim eğitim sisteminde ufku Avrupa ile sınırlı insanımızın zihin dünyası Asya ile genişletilmeli. Ve bu iki ülke, ülke insanları için dünya haritasındaki yerinden zihin haritasındaki yerine terfi almalı.

Batı 7/24 bir gözlem evidir sonsuzca çalışan bir radardır. Korkunun ecele faydası yok. Bugün Türkiye’nin nüfusu kadar bir nüfus bizim geride bıraktığımız Rumeli topraklarında yaşıyor bunlar bizden batı tarafından söküldü.

Yorumunuz üzerine şunu düşündüm. Batı bizden kültür varlıklarımızı arkeolojik eserleri aldı götürdü müzelerinde sergiliyor. Fakat sergilediği sadece kültür varlıkları değil. Ruhumuzu aldı götürdü. Bizim ruhumuz bir birlik felsefesi üzerinde oturuyordu. Bakın Diyarı Rum, Mevlana Celaleddin Rumi, Rumi, Rumeli, Kaiser, Erzurum, Rumeli Beylerbeyi dilimizdeki Roma kavramları. Ruhumuzu geri almalıyız. Aç gözlü olan Batı, birlik felsefesi güdemez. O bizim işimiz. Rumeli ve Doğu Avrupa’dan, Doğu Akdeniz ve Hind kıtasından başlayarak Birlik yolunda ilerlemeliyiz.

Hind-Avrupa tezi düzmecedir, yalandır. Ama ilk Hindolog, Özbek Türkü Biruni’den başlayarak Hind-Türk tezini gündeme alıp, Doğu Roma, Babür, Osmanlı diyarları birliğinin peşinde koşmalıyız.

Türkçe’nin Anayurdu ve Hint-Avrupa Savı KİTAP
https://www.facebook.com/share/PYwkEjE2coS4evBV/?mibextid=3AengB

Jaipur Hindistan Edebiyat Festivali ve Türkiye’de Edebiyat Festivalleri söyleşisi

 

Batı aydınlanması Farabi et Türki (870-950) ile başlar

Dk. 24-36 Farabi ve Batı Aydınlanması

Kolonizatör bir Türk Şairi: Hacı Bektaşı Veli

Hacı Bektaşi Veli Şiirleri

 

Hacı Bektaşi Veli (1209-1271): Horasan Nişabur, (İran). Sufi “Horasan Evliyaları” Velayet-nâme-i Hacı Bektaş-ı Velî, Makalat – (Arapça), Kitâbu’l-Fevâid, Şerh-i Besmele, Şathiyye, Makalat-ı Gaybiyye ve Kelimât-ı Ayniyye’nin önde gelenlerinden Horasan Yusufeliçiliğinin temsilcileri. Kalenderî/Haydarî şeyhi, İslam mutasavvıfı. Lokman, ilk eğitimini Parende’den almış ve Hoca Ahmed Yesevi’nin (1103-1165) öğretilerini takip etmiştir.

 

Bu nedenle Yesevi’nin halifesi olarak kabul edilir. Anadolu’ya geldikten sonra kısa sürede tanındı ve değerli öğrenciler yetiştirdi. Hacı Bektaş-ı Veli, bağlı olduğu “Ahilik Teşkilatı” ile Osmanlı İmparatorluğu’nun kuruluş döneminde Anadolu’daki sosyal yapının gelişmesine önemli katkılarda bulunmuştur. Ömrünün büyük bir kısmını Sulucakarahöyük’te (Hacıbektaş) geçiren Hacı Bektaş-ı Veli de ömrünü burada tamamlamıştır. Mezarı Nevşehir ilinin Hacıbektaş ilçesinde bulunmaktadır.

……………………………………..

A
Allah ile kalp arasında perde yoktur.
Allah’ın sakının dediği şeylerden kaçınmak gerekir. Korkmamak, inanmamaktır. İnsan nefsinin bilincindedir ve Allah’ın yasaklarından kaçınır.
Araştırma açık bir sınavdır.
Arifler hem arıdır, hem arıtıcıdır.
(Arifs: anlayış)
Adem’in özünü Medine toprağından yarattı. Beytülmukaddes’in toprağından başını yarattı. Kulağı Tur toprağından yarattı. Burnunu Şam toprağından yarattı. Uçan Sakalı, alnını Mağribi lehine Medine topraklarından yarattı. Ağzını Medine’nin Meşrik yanlısı topraklarından yarattı. Dilini Buhara topraklarından yarattı. Dudaklarını Berberi toprağından yarattı. Dişlerini Harzem toprağından yarattı. Boynunu Çin malı topraklardan yarattı. Silahlarını Yemen Taif topraklarından yarattı. Sağ elini Mısır topraklarından, sol elini ise İran topraklarından yarattı. Tırnaklarını Hitay toprağından yarattı. Parmaklarını Sitan’dan, göğsünü Irak’tan, sırtını Hemedan’dan, zekerini (cinsel organ) Hindistan’dan, uyluklarını Türkistan’dan, toplarını Konstantinopolis’ten (İstanbul) yarattı. Dizlerini Kırım toprağından, inciklerini ise Antalus toprağından yarattı.
B
Kabem insandır.
Bir olalım, büyük olalım, hayatta olalım.
Bilim olmadan yola çıkılamaz.
Dil ve konuşmaya bakmıyoruz; İşin özüne ve durumuna bakalım.
Onlara Yeniçeriler denilsin. Yüzleri ak, pazuları kuvvetli, kılıçları keskin, okları tehlikeli olan Allah onlara daima galip etsin.[1]
(Orhan Gazi’nin getirdiği birkaç Yeniçeri askeri için yaptığı dua. Böylece ocağa “Yeniçeri” ismi verilmiş, ocağın piri de Hacı Bektaş-i Veli olmuştur.) C Çalışmadan geçimini
sağlayanlar
, biz.
D
Dikkatli olun, lokma sizi yemesin, lokmayı siz yersiniz!
Dili, dini, rengi ne olursa olsun iyi insanlar iyidir.
dünyada ne varsa; Helal, haram, temiz, kirli hepsi din (İslam) tarafından bilinmektedir.
Düşmanınızın bile insan olduğunu unutmayın.
Ne mutlu düşüncenin karanlığına ışık tutanlara.
K
Bir insan hem çalışkan hem de akıllıysa kıymetini bilin; çalışkansanız ama akıllı değilseniz dikkatli olun; akıllı ama tembelse uyar; hem aptal hem de tembelse ayrıl.
Ellerine, beline, diline sahip ol.
En büyük zenginlik bilgidir.
H
Isı sacda değil nardadır. Keramet taçta değil baştadır. Neye bakarsan bak, kendine bak. Kudüs’teki Mekke’deki Hac’da değil.
Neye bakarsan bak, kendine bak.
Hiçbir milleti veya milleti utandırmayın.
Her insanı üç yüz altmış melek korur. Bunca melek arasında yalnız olduğunuzu sanıp kabalık ediyorsunuz ama kendiniz gibi insanların önünde kabalık yapmıyorsunuz. Meleklere inandığını biliyorsun.
Bilim
beşikte başlar, mezarda biter.
İlimsiz yolun sonu karanlıktır.
(İlim: ilim)
İncinsen de incitme
İnsanın güzelliği, sözünün güzelliğidir.
(Cemali: Yüzünün güzelliği)
İman hazinedir, şeytan hırsızdır, akıl ise hazinedardır. Sayman ayrılırsa hırsız hazineyi çalacaktır.
K
Senin için zor olanı başkalarına yapma!
Hainler gelmesin meclisimize, biz evliyalarla sohbet ederiz.
M
Maddenin karanlığıyla, aklın ışığıyla; cehaletin karanlığı, ilmin nuruyla; marifet ışığıyla ruhun karanlığı; Kalbin karanlığı da sevginin nuruyla aydınlanır.
İlim ehlinin ilk durağı edeptir.
(“Yaratıcılık: ustalık, beceri.” “İnsanlarınız: eviniz.” “Ofis: konum, kat.” “Aralık: düzgün davranın”).) Yaratıcılık ruhu silmek değil, bilmektir
.
Murada’ya ulaşmak sabırla olur.
(Murada ulaşmak sabırla olur.)
N
Nebiler, Veli Allah’ın insanlığa bir hediyesidir.
(Nebiler: peygamberler)
(Anne-baba: evliyalar)
Ruhunuza ağır gelen şeyleri kimseye uygulamayın.
(Benlik: öz, kişilik)
HE
Okunacak en büyük kitap insandır.
HE
Kendini bilirsen özürden kurtulursun.
S
Seni tanıyorsan yüzün Hüda’dır; Eğer kendini tanımıyorsan, gerçek senden uzaktır.
(Yahuda: ayrı)
Sıkıntılı günler birlik ve beraberlikle aşılır. El ele tutuşduğunuzda güzel günler çabuk gelir.

…………………………………….

Allah
ile gönül arasında perde yoktur.
Allah’ın sakınındığından de sakınmak gerekir. Sakınmamak, ona inanmaktır. İnsan olanlar, kendilerine bileler ve Allah’ın yasaklarından sakınalar.
Araştırma açık bir sınavdır.
Arifler hem arıdır, hem arıtıcı.
(Arifler: anlayışlılar)
Ademin özünü Medine’den ayrılanlardan yarattı. Başını, Beytülmukaddes’in yarattığından yarattı. Kulağını Turlarından yarattı. Burnunu Dımışık (Şam) bıraktıdan yarattı. Sakalını Uçmak, alnını Medine’nin Mağribinden yana depolamaktan yarattı. Ağzını Medine’nin Maşrıktan yana kullandığından yarattı. Dilini, Buhara bölgelerinden yarattı. Dudaklarını Berberiye odalarından yarattı. Dişlerini Harzem alanlarından yarattı. Boynunu Çin mülkü birimlerden yarattı. Kollarını Yemen Tayif bölgelerinden yarattı. Sağ elini Mısır, sol elini Pers kullanmaktan yarattı. Tırnaklarını Hıtay depolamadan yarattı. Parmaklarını Sitan, göğsünü Irak, arkasını Hemedan, zekerini (cinsel organını) Hindistan, kölelerini Türkistan, hayalarını Kostantiniyye (İstanbul) depolarından yarattı. Dizlerini Kırım, inciklerini Antalus kullanmaktan yarattı.
B
Benim Kâbem insandır.
Bir dosya, iri miktarlar, diri miktarlar.
Bilimle gidilmeyen yolun sonu yoktur.
Biz dile ve söze bakmayız; öze ve hale bakarız.
Bunların adı Yeniçeri olsun. Cenab-ı Hak yüzlerini ak, pazularını şiddetli, kılıçlarını keskin, oklarını tehlikeli, ellerini daima galip buyursun.[1]
(Orhan Gazi’nin getirdiği birkaç Yeniçeri askerine olan duası. Böylece ocağa “Yeniçeri” ismi konulmuş, ocağın pir’i de Hacı Bektaş-i Veli olmuştur.)
Ç
Çalışmadan geçinenler bizden değildir.
D
Dikkat et, lokma seni yemesin, sen lokmayı ye!
Dili, dini, rengi ne olursa olsun, iyiler iyidir.
Dünyada ne varsa; helal, haram, temiz ve pis hepsi din (İslam) ile bilinir.
Düşmanınızın dahi insan olduğunu unutmayın.
Düşüncelerine ışık tutanlara ne mutlu.
E
Eğer bir insan, hem çalışkan hem akıllı ise takdir et; Çalışkan sağlıklı değilse dikkat et; akıllı fakat tembel ise sakin ve; hem akılsız hem tembel ise terk et.
Eline, beline, diline sahip ol.
En yüce servet ilimdir.
H
Hararet nardadır, sacda değildir. Keramet baştadır, tacda değildir. Onu ne ararsan kendinde ara. Kudüs’de Mekke’de Hac’da değildir.
Onu ne ararsan kendinde ara.
Hiçbir milleti ve insanı yıpratmayınız.
Onu kişi, üç yüz altmış melek korur. Bunca melek arasında yalnız kendini sanıp Edepsizlik (ahlâksızlık) edersin de sen, kendin gibi kişinin yanında Edepsizlik yapmazsın. Hani senin meleklere inandığın.
İlim
beşikte başlar, mezarda ısırır.
İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır.
(İlim: bilim)
İncinsen de incitme
İnsanın cemâli özelliklerinin güzelliğidir.
(Cemâli: yüzünün güzelliği)
İman bir hazine, iblis bir hırsız, akıl ise hazinedardır. Hazinedar giderse hırsız hazineyi çalar.
Kendine
ağır gelen başkasına yapma!
Kalleşler gelince meclisimize bizim erenlerle sohbetimiz var.
M
madde maddeleri, akıl nûru ile; cehâletler, ilim nûru ile; nefis kadınların marifet nûru ile; Gönülde bulunur da aşk nûru ile aydınlanır.
Mârifet ehlinin ilk makamı edeptir.
(“Marifet: ustalık, hüner.” “Ehlinin: evinin.” “Makam: mevki, kat.” “Edep: uygun davranma”.) Mârifet, nefsi silmek değil, bilmektir
.
Murada ermek sabırladır.
(Murada ermek sabir ile olur.)
N
Nebiler, Veliler insanlığa Allah’ın bir hatırasıdır.
(Nebiler: peygamberler)
(Veliler: ermişler)
Nefsine ağır gelen kimseye tatbik etme.
(Nefis: öz varlık, kişilik)
O
Okunacak en büyük kitap insandır.
Ö
Özünü bilirsen özürden kurtulursun.
S
Sen seni bilirsen yüzün Hüdâ’dır; sen seni bilmezsen, Hak’tan cüdâdır.
(Cüdâ: ayrı)
Sıkıntılı günler birlik ve beraberlikle aşılabilir.El ele verce güzel günler hızlı gelir.

Bektaşı Veli 

Dakikalar:

6:29
7:30
7:59
8:59
17:28
17:59
19:58
20:28
24:28
27:57
34:56

Görme Engelli Düşünürlerimiz: Aşık Veysel ve Cemil Meriç

O bizim en büyük Düşünürümüzdür; Veysel..

Görme dediğimiz şey gören gözde değildir ama kör olanda çok daha derin olabilir.
Mesela Meriç nehri kıyısından Cemil Meriç (1916-1987) ve Kızılırmak nehri kıyısından Aşık Veysel (1894-1973) bizim en büyük düşünürlerimizdir ve kör gözleriyle dile getirdikleri görüşlerin kapsayıcılığı ve derinliği; erişilemez.

Kolonizatör Türk Şairler: Neşet Ertaş

Neşet Ertaş 

tipik bir Asya tefekkürüdür,
düşüncesidir.

Horasan geleneğidir;
abdallık..

Asyalı köklere
uzanmak lazım.

Bozkırın sesi derken
İç Anadolu’yu
kastediyorlar.

Ama aslolan

Uçsuz bucaksız
Asya’nın bozkırlarıdır.

 

Büyük Asya’nın

Küçük Asya’da

dile gelişidir.

 

Neşet Ertaş..

 

 

  • Ağla sazım ağlanacak zamandır.
  • Ahu gözlerini sevdiğim dilber, sana bir sözüm var diyemiyorum.
  • Aşk biterse yorulur insan, ben ne zaman ölürsem Neşet yoruldu desinler.
  • Ben diyorum ki, insan ve insanoğlu var. Ayrımcılığın sonu kavgadır, kavganın karı var mı?
  • Bir de şu var; Gönlün’ün eşini bulan garip değildir.
  • Biz doğduğumuzdan beri yoksulduk. Varlığı görmedik ki yoksulluktan şikayet edelim.
  • Cahildim, dünyanın rengine kandım. Hayale aldandım, boşuna yandım.

Can yakıp da kalp kırma ey insanoğlu. Senin de gül benzin solacak bir gün. Her canlının kalbi Allah’a bağlı. Herkes ettiğini bulacak bir gün.

  • Can yakıp da kalp kıɾma. Senin de gül benzin solacak biɾ gün. Heɾ canlının kalbi Allah’a bağlı. Heɾkes ettiğini bulacak biɾ gün.
  • Darda kaldım diye umutsuz olma, Yok iken dünyayı var eden vardır.
  • Darda kaldım diye umutsuz olma, Yok iken dünyayı var eden vardır.
  • Denizi seyretmek gibidir bozkırda gökyüzünü seyretmek.
  • Sevgi dünyasına yalan girmez. Gönülden sevmeyen hakka eremez.
  • Gel sevelim, sevileni seveni sevgisiz suratlar gülmüyor canım, nice gördüm dizlerini döveni, giden ömür geri gelmiyor canım.
  • Gel sevelim, sevileni seveni. Sevgisiz suratlar gülmüyor canım. Nice gördüm dizlerini döveni. Giden ömür geri gelmiyor canım.
  • Gönül kimi severse, aşk onda güzeldir.
  • Gurbette olanların hiç biri mutlu değil ben mutluyum diyene rastlayamazsın. Neden? Gurbet herkesin içinde taş gibidir.
  • Güneşe gülle at, karartır mı hiç? Allah sevmediğini yaratır mı hiç? İnsan olan insan darıltırmı hiç? Haksızlık haksızın özünden olur.
  • Hak bildiğim yoldan ayrı gitmedim, koğular getirip gıybet etmedim, gönülleri kırıp can incitmedim, bir garip sazımı çaldım giderim.
  • Herkesin bir Zahide’si vardır.
  • İlimsizlik bilgisizlik yüzünden, cehalet hortlayıp çıkar mı çıkar… Sevgisizlik saygısızlık yüzünden , insan insandan bıkar mı www.orjinalsozler.com bıkar…
  • İlimsizlik bilgisizlik yüzünden. Cehalet hoɾtlayıp çıkaɾ mı çıkaɾ. Sevgisizlik saygısızlık yüzünden İnsan insandan bıkaɾ mı bıkaɾ.
  • İnsanları birbirinden ayıran mezhepçilere karşıyım, mezheplere değil.
  • Kadınlar insandır. Biz insanoğlu.
  • Kendi kendisinden utanmayan, yeryüzünde hiç kimseden utanmaz.
  • Kendini bilen bilmeyenin kusuruna bakmaz!
  • Ne söyleyim şu dünyanın haline dağlar ayrı ayrı, çöl ayrı ayrı, şu insanlar bölüşmüşler dünyayı Hudut ayrı ayrı yol ayrı ayrı.
  • Nerde bir türkü söyleyen görürsen korkma yanına otur. Çünkü kötü insanların türküleri yoktur!…
  • Nerde bir türkü söyleyen görürsen korkma yanına otur. Çünkü kötü insanların türküleri yoktur!…
  • Özü gülmeyenin yüzü güler mi?
  • Sevgi dünyasına yalan girmez, gönülden sevmeyen Hak’ka eremez.
  • Seviştiğimde mutlu olurum, sevgisiz imanı nasıl bulurum, böyle inandım böyle bilirim, sevişmek ibadettir sevgi imandır.
  • Uyku girmez gözüne , gönlü viran olanın.
  • Zehidem, kurban olam, ne olacak halım? Gene bir laf duydum, büküldü belim.

Kolonizatör bir Türk Şairi: Ahmed Yesevi

 “Yesevi hikmetini bilenler duysun . Duyanlar yapsın, Cevahir madeninden bir parça alsınlar. Özlem duymayanlar duysun. Seher vakti estağfirullah diyenlere” (Divan-ı Hikmet: 121)

 

Hoca Ahmed Yesevî (Divan-ı Hikmet: 84) “Sevgisizin imanı olmaz ey dostlar…” der.

 

“ Aşk değerse ruhu yok eder, teni aşka dokunursa kibir nefsini mahveder, Aşk değilse kimse seni tanımaz Hanımefendi, ne yaparsanız yapın aşık edin beni ey Rabbim, aşk pazarı haramdır, orada senden başka sevgililer için savaşmak için ticaret haramdır . Yasak Aşk yoluna girenlere dünya haramdır Ne yaparsan yap beni aşık et ey Rabbim” (Divan-ı Hikmet: 74-75, 137-8)

 

“ Aşkın sırrını aşıklara anlatsam yetmez, arkadaşlar dağa kafasını vurup aldanırlar Çocukça çocuklar, ev evin içinden geçer Kul Hoca Ahmed dava etmeyin . İşin özüne girmeden toplum içinde “ aşık oldum” diye konuşmayın . gafil olmayın, gafil olan ve hakikati hayır olarak görmeyen arkadaşlar” (Divan-ı Hikmet: 76, 78, 139, 141)

 

 “Hakkın kulları dervişlerdir, hakkı bilenlerdir, Allah’a aşık olanlardır, hak yola girmiş olanlardır, Allah diyen, Erenler’e uyan ve maldan vefat edenlerdir.” (Divan-ı Hikmet) : 99) 

 

Ahmed Yesevi (1093-1166). (Kazakistan) Şimdi Sayram olarak adlandırılan İsfijab şehrinden Sufi mistik ve şair. Onun kıtalar halindeki şiirleri, o zamana kadar İslam’ı kabul etmemiş kalabalık Türk göçebelerine dua ve tefekkür mesajları veriyordu. Kazakistan’ın güney sınırındaki İsfijap’tan (Sayram) Ahmed Yesevi, Sufilerin lideriydi. Yesevi, şiirin, Sufi mesajının kalbinde yatan derin duyguları uyandırma konusunda düzyazıdan çok daha büyük bir güce sahip olduğunu gösterdi.

1093’te Sayram’da doğan ve 1166’da Hazret-i Türkistan’da (her iki şehir de şimdi Kazakistan’da) ölen Ahmed Yesevi, Türk coğrafyasında mistik tarikatların gelişimi üzerinde güçlü bir etkiye sahip olan bir Türk şairi ve Sufi veya Derviş idi. konuşan dünya. Yesevi, erken dönem Türk lehçelerinden biri olan Çağatay dilinde şiir yazan bilinen en eski Türk şairidir.

Popüler tasavvufun öncüsü oldu ve Türkçe konuşulan bölgelere hızla yayılan ilk Türk tarikatını (Yeseviye) kurdu. Yesevi’nin bölgede çok sayıda talebesi/takipçisi vardı. Şiirleri Orta Asya’da yeni bir mistik halk şiiri türü yarattı ve Attar, Rumi, Hafız (her ikisi de Türkçe biliyordu) ve Yunus Emre gibi birçok Sufi/Derviş şairini etkiledi. Şiir kitabı olan Divan-ı Hikmet (Bilgelik Kitabı) , esas olarak gazellerden ve murabbalardan (dörtlü), Kosmos (birlikte dizilmiş robi’alar) ve münacattan (dualardan) oluşur.

Teozof ve şair. Ahmed-i Yesevî bugün Kazakistan’ın Çimkent’e yedi kilometre uzaklıktaki Sayram denilen yerde doğdu. Doğum tarihi bilinmiyor. 1166-67 yılında Türkistan’ın Yesi kasabasında vefat etti. Yesevî kelimesi “Yeşi’den gelen” anlamına gelir. Hoca Ahmed Yesevî’nin yaşadığı Maveraünnehir’deki Buhara ile Seyhun’un doğusundaki Sayram ve Yesi şehirleri, o doğmadan çok önce İslam sınırları içine alınmıştı. Bu şehirlerin sakinlerinin çoğu İslam inancına sahip Türklerdi. Ancak o dönemde Türklerin büyük bir kısmı henüz İslam’ı kabul etmemişti.

Yeseviliğin yayıldığı Sir-i Derya, İlek ve Fergana bölgelerinde yaşayan Türkler, Mazdeizm, Maniheizm ve Sanavizm gibi farklı inançlara inanıyorlardı. Müslüman ve gayrimüslim Türkler sürekli savaş halindeydi ve aralarında birlik yoktu. Hoca Ahmed Yesevî bu şartlarda doğdu. İslam’ın Türkler arasında yayılmasında önemli rol oynamış ve bu sayede Türkler arasındaki birliğin sağlanmasına büyük katkılarda bulunmuştur.

Son yıllarını inziva yerinde geçirdi. Geçimini sağlamak için tahta kaşık ve tahta kepçeler yaptığı rivayet edilir. Timurlenk, Yesi’deki mezarının üzerine türbesi ve mescidi bulunan bir dini yapı inşa ettirdi. Timurlenk’e, rüyasında Ahmed Yesevî tarafından gelecekteki zaferlerin habercisi verilmiştir. Böylece Yesevî’ye teşekkür etmek için binayı yaptırdı. Türkiye’de 1993 yılı Ahmed Yesevî yılı ilan edildi.

Ahmed Yesevî, İslam tarihinin en seçkin ahlak önderlerinden biridir. Onun ahlak felsefesi nefsin terbiye edilmesi inancı ve anlayışına dayanmaktadır. Yesevî’ye göre insanın nefsini terbiye etmesi, kontrol etmesi, ahlaki zayıflıklarından kurtulması, iradesini güçlendirmesi ve kontrol altında tutması gerekir.

Ahmed Yesevî , İslam’ı yaymak ve insanları tasavvuf istikametinde aydınlatmak amacıyla hece ölçüsüyle “hikmet” adlı şiirler yazmıştır . Şiirleri öğretici nitelikte ve saf Türkçe olduğundan geniş kitleler arasında çok popüler oldu. Şiirleri Divân-ı Hikmet (Hikmet Divanı) adlı kitapta toplandı .

Ahmed Yesevi (1093-1166) bir Türk şairi ve Türk dili konuşulan dünyada Sufi tarikatlarının gelişimi üzerinde güçlü bir etkiye sahip olan eski bir mutasavvıftı.

Yesevi, Orta Türkçede şiir yazan bilinen en eski Türk şairidir. Popüler tasavvufun öncülerinden biriydi ve Türkçe konuşulan bölgelerde çok hızlı bir şekilde yayılan ilk Türk Sufi tarikatı olan Yeseviyye veya Yeseviye’yi kurdu. O da mürşidi Yusuf Hamadani gibi Hanefi alimlerindendi.

Ahmed Yesevî, İslam’ın Orta Asya’da yayılması için büyük çaba harcamış ve bölgede çok sayıda talebe yetiştirmiştir. Yesevî’nin şiirleri Orta Asya Türk edebiyatında yeni bir dini halk şiiri türü oluşturmuş ve sonraki ülkelerdeki birçok dini şairi etkilemiştir.

Yesevi, Yaş şehrini Kazak bozkırının en önemli ilim merkezi haline getirdi, ardından 63 yaşında emekli olup tefekkür hayatına yöneldi. Hayatının geri kalanını burada geçireceği bir yer altı hücresi kazdı.

Türk alim Hasan Basri Çantay şunları kaydetti: “Büyük tasavvuf şairi Mevlana’yı Konya’ya getiren bir Selçuklu şahıdır; Bir başka büyük mutasavvıf olan Ahmed Yesevî de Selçuklu döneminde yaşayıp ders vermiştir. Bu iki olağanüstü hocanın etkisi günümüze kadar devam etmiştir.”

KAYNAK: ‘HİKMET KİTABI’ (Divan-i Hikmet), AHMED YESEVİ
İlk Türk Tasavvuf Üstadı Şair Tercüme ve Giriş Paul Smith

Ümit ŞIRACI @UmitSiraci
Kazakistan’da Turkistan’nin ulu ereni Pir Yesevi ocaginda yer alti odalarında asili bir pano Sari Saltuk’tan Hacibektas’a Yesevi ocagi ve kolları. Anadolu Türkmen Alevileri’nin tüm kutsal mekanları haritada yer alıyor..

Twitter Yesevi mesajlarım

Kolonizatör Türk Şairleri

Türk şairlerinin Türkiye dışında oluşturduğu koloniler, Tuna nehri, Adriyatik kıyıları, Akdeniz, Adalar Denizi, İyon Denizi, Karadeniz kıyıları ve Nil nehri kıyıları, Doğu Akdeniz, Levant ve Kuzey Afrika kıyılarındaki şehirler ve limanlar, Suriye ve Irak‘taki Fırat, Dicle nehirleri kıyıları, Hazar denizi kıyıları, Maveraünnehir (Seyhun, Ceyhun) kıyıları, Basra körfezi kıyıları, Volga nehri,  İndus ve Yamuna nehirleri, Doğu Türkistan’daki vaha kentler, Yenisey, Orhun, Selenga, Tola ırmak kenarlarındaki şehirler ve yerleşim yerlerinde söz konusu olmuştur.

Türk şiiri, tarih boyunca, sekizinci yüzyıldan itibaren, Avrupa, Asya, Afrika kıtalarından tespit edebildiğimiz iki yüzü aşkın şair tarafından özellikle deniz ve su kenarlarında yazılmış olan, geniş coğrafyaları kendine mekan edinmiş özgün bir edebi türdür.

Yönler olarak bakıldığında batıda Macaristan’ın Peç kentinden, doğuda Doğu Türkistan’ın Turfan kentine ve güneyde Arabistan’ın Mekke kentinden, kuzeyde Tataristan’ın Kazan kentine kadar çok geniş bir yeryüzü parçasında, Türk dilinde şiirler bu geniş coğrafyalardaki duygu ve düşüncelere şiir dileğiyle seslendirmişlerdir.

Google Earth Map

Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü Projesi (TEİS)

Fakat, ne yazık ki günümüzde bu söz konusu bağlar süreklilik arz etmemiş,

gönül coğrafyalarımız olarak adlandırılan mekanlarda yazılan

Türkçe şiirler dile getirilememekte, seslerini duyuramamaktadır.

Bu kopukluğu nasıl giderebilir, Türk şiirinde tarihsel ve mekansal

sürekliliği nasıl gerçekleştirebiliriz?

Türkiye’deki şairlerin yazdığı şiirler Türkiye coğrafyası ile

ve bu coğrafyanın yansıttığı kendi iç dünyaları

ile sınırlı kalmaktadır.

Fakat Türkçe dili dünyada 58 ülkede konuşulmaktadır.

Aslolan da sözlü olarak konuşulan dil değil midir?

O halde hedeflenmesi gereken abidevî tarihçimiz, iktisat tarihçimiz Ömer Lütfi Barkan‘ın “Kolonizatör Türk Dervişleri” kitabında örneğini verdiği şekilde Türk şairlerin de kendilerini bir kolonizatör olarak hissederek Türkler üzerinden bu söz konusu Türkçe konuşulan 58 ülkelerdeki şairler ile temasa geçerek, Türk dilini şiirler yolu ile bir dünya dili haline dönüştürmeleridir.

Terim olarak “kolonizatör,” genellikle sömürgeleştirme anlamına gelir ve bu bağlamda Türk dervişleri ile pek ilişkilendirilmez. Türk dervişleri genellikle manevi öğretileri yayma, insanlara rehberlik etme ve yardıma ihtiyaç duyanlara hizmet etme amacıyla faaliyet gösterir. Ancak tarih boyunca, bazı dervişler farklı bölgelere seyahat edip İslam’ı yayma amacıyla faaliyet göstermiş olabilir. Ancak, bu faaliyetler genellikle barışçıl misyonlar olmuştur.

Önümüzdeki en çarpıcı örnek ise İngilizcenin evrensel şairi Shakespeare‘in tiyatro eserleri üzerinden bir dünya dili haline dönüşmesidir. Türkçe de aslen bir dünya dilidir ve şairlerimizin dünyası sadece Türk coğrafyası ile sınırlı değildir. Evrensel açılım, Türk dili üzerinden, Türklerin yaşadığı coğrafyalardaki insan toplulukları üzerinden ve birlik içinde çokluk ilkesini yaşatarak hedeflenmelidir.

Firdevsi‘nin Şahnamesi ile Fars dili Arapça etkisini üzerinden atmış, Yusuf Has Hacip‘in Kutadgu Bilig’i Türkçenin ilk yazılı eseri olarak yayınlanmış, Yunus Emre şiirleri ile Türkçe’nin ilk sözlüğünü geliştirmiş, Şekspir ise tiyatro eserleri ile İngiliz dilini şiirselleştirerek dünya dili haline getirmiştir.

İran, Türkistan, Türkiye ve İngiltere örnekleri şiirin muazzam gücünün en göze batan örnekleridir.

Türk şiirinin dünyada iz bıraktığımız coğrafyalar özelinde incelenmesi elzemdir. Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarındaki 200’ü aşkın şehir ve yerleşimlerde doğan şairler Türkçe şiirler yazmışlardır.

Şiir sadece Türkiye coğrafyasına indirgendiği için kısır kalıyor ve böylece Türk kavramı da soyut kaldığı için bu konunun peşine düştüm.

                    Türk Şairlerin Şehirleri (İlk10)- (720-2020 yılları arası) 

Bağdat 85 ASYA
Selanik 51 RUMELİ
Tebriz 49 ASYA
Üsküp 47 RUMELİ
Kerkük 43 ASYA
Manastır 40 RUMELİ
Prizren 35 RUMELİ
Şamahı 30 ASYA
Filibe 27 RUMELİ
Yenişehir (Larissa) 25 RUMELİ

 

Toplam                                                                     432

Levendname Şiirlerde bu ilk 10 şehirden;

  • Bağdat
  • Selanik
  • Üsküp
  • Manastır
  • Filibe

yeralmaktadır.

Levendname Şiirler Söyleşisi

https://www.youtube.com/watch?v=lZEhDEpFpaA&t=968s   https://www.youtube.com/watch?v=EwU7oFR2yBs

Levendname Şiirler’de Kişiler Galerisi

Adnan Şenses. Afrodit. Ahmet Cevdet Paşa. Ahmet Kot.  Ali Bey. Ali Emiri Efendi. Andre Dorya. Aristo.  Ata. Atcalı Kel Mehmet Efe. Aziz Pavlos. Aziz Pavlus.  Aziz Piyer….

Türkiye dışındaki Türkçe Şairler

Türkiye dışındaki Türkçe şairlerin haritasına baktığımızda yoğunlaşmanın olduğu yerler Balkanlar ve Kafkasya bölgelerinde. Kafkasya’nın tanımı içerisinde İran da var ve daha doğuda ise Doğu Türkistan vahalarında…

 

Tiyatro ve Şiir: Güç sanatları

Filozoflar tiyatroyu şiir sanatının bir türü olarak değerlendirmektedirler. Aslolan sözdür. Şiirdeki söz ise tiyatro yolu ile aksiyon kazanmaktadır. O halde Türklerin ustası oldukları sözlü…

Şiir girmeyen eve doktor girer

Kelimelerin iyileştirici etkisi uzun zamandır bilinmekte. M.Ö. 4 bin yılına kadar eski Mısırlılar papirüs üzerine kelimeler yazdılar, bunları sıvı içinde erittiler ve bir ilaç…

Shakespeare ve Yunus Emre

Dünyanın en büyük tiyatro yazarı İngiliz Shakespeare ve Türkçenin şiir dili ile şairi Yunus Emre’nin sözlükleri geçmiş yıllarda Türk yazarlar tarafından yayınlanmıştır. Shakespeare Sözlüğü…

Kolonizatör bir Türk Şairi: Yunus Emre

700’lü yıllarda Yenisey Yazıtları ve Orhun Yazıtları ile başlayan yazınımız Yunus Emre (ö.1321) ile zirvesine ulaşmıştır. Sözler ile yaşanan, aktarılan bir hazine olan Türkçe…

Kolonizatör bir Türk Şairi: Hacı Bektaşı Veli

https://biansiklopedi.com/haci-bektasi-veli-siirleri/   Hacı Bektaşi Veli (1209-1271): Horasan Nişabur, (İran). Sufi “Horasan Evliyaları” Velayet-nâme-i Hacı Bektaş-ı Velî, Makalat – (Arapça), Kitâbu’l-Fevâid, Şerh-i Besmele, Şathiyye, Makalat-ı Gaybiyye ve Kelimât-ı…

Kolonizatör Türk Şairler: Neşet Ertaş

Neşet Ertaş  tipik bir Asya tefekkürüdür, düşüncesidir. Horasan geleneğidir; abdallık.. Asyalı köklere uzanmak lazım. Bozkırın sesi derken İç Anadolu’yu kastediyorlar. Ama aslolan Uçsuz bucaksız Asya’nın bozkırlarıdır.   Büyük Asya’nın Küçük Asya’da dile gelişidir.   Neşet Ertaş..     Ağla sazım ağlanacak zamandır. Ahu gözlerini…

Kolonizatör bir Türk Şairi: Ahmed Yesevi

 “Yesevi hikmetini bilenler duysun . Duyanlar yapsın, Cevahir madeninden bir parça alsınlar. Özlem duymayanlar duysun. Seher vakti estağfirullah diyenlere” (Divan-ı Hikmet: 121)   Hoca Ahmed Yesevî (Divan-ı Hikmet: 84) “Sevgisizin imanı olmaz ey dostlar…” der.   “ Aşk değerse ruhu yok…

Görme Engelli Düşünürlerimiz: Aşık Veysel ve Cemil Meriç

O bizim en büyük Düşünürümüzdür; Veysel.. Görme dediğimiz şey gören gözde değildir ama kör olanda çok daha derin olabilir. Mesela Meriç nehri kıyısından Cemil Meriç (1916-1987) ve…

“Bir şiiri şiir yapan onun sesidir” Prof Dr İoanna Kuçuradi

https://www.youtube.com/watch?v=UuBpBO9EIhE İoanna Kuçuradi “bir şiiri şiir yapan onun sesidir” “Okuyucu şiirde kulak aracılığıyla kendi sesini ve başkasının sesini duyar ve anlam ile dil arasındaki ilişkiyi imgeler sayesinde…

Kolonizatör bir Türk Şairi: Yunus Emre

700’lü yıllarda Yenisey Yazıtları ve Orhun Yazıtları ile başlayan yazınımız Yunus Emre (ö.1321) ile zirvesine ulaşmıştır. Sözler ile yaşanan, aktarılan bir hazine olan Türkçe bu 6 yüzyıllık dönemde olgunlaşarak, paha biçilmez hazineler yazı diline aktarılmıştır. Yunus Emre’de en üst düzeye çıkan insan anlayışımız bizi çağlar boyu diri tutmuştur.

Türk insanının değerleri Büyük Asya ve Küçük Asya coğrafyalarında yoğrulmuştur. Destanlardan ve mezar taşlarından, ardından da yazıtlardan başlayarak ilk yazılı Türkçe kitap Kutadgu Bilig’e kadar insan ve değerleri inceden inceye işlenmiştir.  Kişi ve eser adlarında, içeriklerinde sürekli bilge ve bilgelik vurgusundaki maksat, kişiliğin işlenmesindeki mükemmeliyetçilik kaygısıdır.  11.yüzyılda Küçük Asya’ya giren Türkler burada onbin yıllık bir yerleşik kültür geleneği ile karşılaştılar. Gelişlerinden iki yüzyıl sonra ise Yunus Emre gibi çağlarüstü bir değeri ortaya çıkardılar.

Büyük Asya’daki binlerce yıllık birikim, Maveraünnehir ve Horasan üzerinden Anadolu’ya taşındığında, aynı kavramsal çerçeve süreklilik arzetmiştir. Sözkonusu birikimin en yüksek olarak dile getirildiği yer ise Yunus Emre’nin yaşadığı Eskişehir topraklarıdır. Sibirya bataklıklarından Sakarya Nehrine taşınan aynı insanlık anlayışıdır. Kesintisiz bir süreklilik ile Yunus’da dile gelmektedir. Küçük Asya coğrafyasındaki onbin yıllık yerleşimin getirdiği yegâne kültür birikimi ve insan çeşitliliği, Türklerin yarımadaya gelişleri ile birlikte evrensel bir senteze kavuşmuştur.

Yunus Emre Divanı ile yüzümüzü yıkamaktan iyi ki hoşnutuz ama sonrası belli ki kararsızlık. 

Kişi ve Kamu, kendileri olabildiklerinde mekânlar (hava, yer, deniz) kuşaklanmış olacaktır. Kilit kavramdır kendilik. Kavramı en çok kullananlar Bilge Tonyukuk, Yunus Emre ve Osmanlılar olmuştur.

Tonyukuk’un satırlarına yansıyan ifadeler kendilik literatürünün en şiirsel ve iddialı ifadeleridir. Daha ilk satırda kendisini ortaya koyar ve son satıra kadar bu şekilde devam eder. “Ben Bilge Tonyukuk” kendiliğin en özlü bir ifadesidir.

Tonyukuk’dan sonra kavramı en sık ve vurgu ile kullanan bu kez tasavvuf öncülerimizden Yunus Emre’dir ve kendi içine yönelerek, “bir ben vardır benden içeri” ifadesiyle o içsel değerleri dışa çıkartma çabasında olur.

Kişi ve Kamu Sentezi

Kavrama ilk kez Oğuz Kağan Destanında rastlarken, en yoğun kullanım ise Farabi ve Yunus Emre’de gözükmektedir. Gözetilen bütünlük ve birliktelikten doğacak olan enerjidir. Türkler kişinin özgürlüğünü ve toplumun birlikteliğini, bütünlüğünü devlet yapıları altında kaynaştırma konusunda gözetici olmuşlardır. Hep batıya doğru yol alan Türkler, Çin, Rusya, İran gibi doğu tıplum ve devlet yapılarından da farklılaşmışlardır.

Kişinin özgürlüğü ve kamunun kapsayıcılığı aynı önem seviyelerindedir. Yunus Emre’nin deyişince Kamu, Âlem’dir bize. Âlem, Kamu olarak tanımlanmıştır. Dışımızdaki dünya bir âlem’dir. Âlem bizleri kavrayan ve kapsayandır. Farabi’de de âlem-insan ilişkisi kurularak, etkileşimlerine vurgu yapılmıştır.

Yazıtlar, Kutadgu Bilig, Hacı Bektaş Veli, Ahmet Yesevi, Yunus Emre, Mevlana, Hacı Bektaş-ı Veli gibi kurucu düşünürlerimizin eserlerindeki kişiler, kamu adına kaygıları, dertleri olan insanlardır.  Kendimizi, kendi insanımızı, halkımızı iyi tanımamız önem taşımaktadır.

Bilge Kağan ve Kül Tigin yazıtlarında ilk kez karşımıza çıkan Kamu kavramı, Kutadgu Bilig ve Divan-ı Lugat it Türk’de de karşımıza çıkmaktadır. En yoğun kullanım ise kendi kavramında olduğu gibi, yine Yunus Emre ile dile gelmektedir.

Pasifik kıyılarına yaslanmış Hunlarla başlayan Türklerin gökyolculuğu‘nun zirvesi 1400 yıl sonra küçük Asya’da Anadolu’da yaşanacaktır. Bu zirvenin adı da Yunus Emre’dir. Yunus Emre kullandığı Türkçe tasavvuf kavramları ile içimizdeki göğü aydınlatmış, kamu âlemdeki insanları birbirine bir kılmıştır. Yunus ile birlikte göğ ekini biçmiştir. Göğün aydınlattığı gönün içindekidir, gönüldür. Gönül kumaşı ise gökte dokunmuştur.

Yunus Emre’nin çağdaşı Mevlana’da da Sema (Gök) ayinleri ile Semazenlerle görselleştirilen Mesnevi de gökteki sırlarla ilişkilidir.

Mevlana, Yunus, Köroğlu, Pir Sultan Abdal, Dadaloğlu, Âşık Veysel, Neşet Ertaş halkın içinden çıktılar, halk filozofları oldular.  Orta Anadolu  türküleri  ve müzik geleneğinin kökleri Orta Asya’da halkın geliştirdiği düşünceler ve sanatlarla ilişkilidir. Doğaçlama anlatımı ile sürekli filozofik bilgelikler dile getirilmektedir.

Yunus Emre, tasavvufu, halk seviyesinde, halk diliyle ortaya koyuyordu. Mevlâna ise, “Mesnevi”siyle, farsça olarak yüksek tabakaya hitap ediyordu ama Mevlâna ile Yunus Emre’nin dünya ve din görüşleri birbirinin hemen hemen aynıydı. Eski Türk kültürü, halk kültürüyle ve yüksek kültürle beraber o çağın mahsülüdür. Bundan dolayı eskiyi değerlendirirken ikisini beraber değerlendirmek gerekir.

Türkistan/Horasan – Endülüs Sentezi: Türkistan/Horasan Tasavvufu ardından Anadolu ve Rumeli’ne sıçrayarak Demir Baba/Sarı Saltuk/Yunus/Mevlana/Hacı Bektaş çizgisine ilaveten Endülüs’ten hicret eden İbnül Arabi ile mücadeleci de bir kimliğe bürünecek, kolonizatör Dervişler her iki kıtayı da tekke, zaviye ve dergâhlarla şenlendirerek hem müteşebbis hem de mütefekkir olmanın birlikteliğini yaşatacaklardır.

Maya (Yusuf Has Hacip. Yesevi. Yunus)

Atatürk’ün ölümünden sonra izlenen yeni politika çerçevesinde, eski Yunan esas alınmış batıdaki Avrupa’daki hümanizm kavramı ithal edilerek büyük bir yabancılaşma çerçevesinde bize ait olmayan bir akım Türk düşünürlerine yansıtılmaya çalışılmıştır. Buradaki Türk düşünürleri en başta Yunus Emre, Mevlana olmak üzere hümanist olarak adlandırılmıştır. Türk sözde düşünürleri kendi tarihlerini araştıracaklarına, 1600’lü yıllarda Avrupa’da bir akım haline gelen Hümanizmi olduğu gibi taklit ederek okul müfredatlarına Eski Yunan’ı yerleştirmişlerdi.

Sekizinci yüzyıla rastgelen yazıtlar dönemindeyse Bilge Tonyukuk, Bilge Kağan, Kül Tigin yazıtlarında kavramların çoğunluğunun metinlerde yer aldığını görmekteyiz. Yazıla, yazmalar dönemine geldiğimizde ise kavramların yedisinin de hem Farabi’de hem de Yunus Emre de söz konusu edildiğini görmekteyiz.

İç Asya’nın ve Küçük Asya’nın bozkırları bu açıdan bakıldığında göklerle irtibatın sağlandığı engin mekânlar, halkın düşünce kaynağı alanlar olmuştur. Halktaki düşünceler de düşünürleri beslemiştir. İç Asya’daki İpek Yolu bozkırları ve Küçük Asya’daki Kapadokya bölgesi ve civarı alanlar Eskişehir, Ankara, Konya, Kırşehir, Niğde, Nevşehir hattı içeriği en zengin eserlerin verildiği sahalar olmuştur. Aklımıza gelen ilk örnekler Yunus Emre, Mevlana, Hacıbektaş Veli hep bozkırda yetişmiş düşünürlerdi.

Kişi Kendi  Könül Kamu Kuşak Kök Küç Toplam
7

Kendi: Yunus, Osmanlı

Könül: Farabi. Yusuf Has Hacip. Yunus Emre.

Ne: İnsan kavramını merkeze alan düşünürlerimiz ise Farabi ve Yunus Emre’dir

Yunus’un “bir ben var bende benden içeri” dizesi ile insanın benliğinin içsel özü olan kişiliği ve kişiliğin de kendiliği dile getirilmiştir.

Yunus, “kişi, kendi, kamu” örgüsündeki insan anlayışımızın sentezini yapmış bir bilge düşünürümüzdür, Divan-ı Lugat it Türk’teki tabir ile “yügrük bilge”mizdir. Türklerin yazılı sözlü eserlerinde sürekli “kişi, kendi, kamu” örgüsü işlenmiştir. Sözkonusu örgüde iki bileşen (kişi, kendi) bir senteze (kamu) yol vermektedir.

Eskişehir doğumlu Yunus Emre ile 1200’lü yıllarda evrensel manada yorumlanan insan varlığı 1900’lü yıllarda bu kez Eskişehir-Polatlı çizgisinde cereyan eden Sakarya Savaşında 22 gün 22 gece boyunca Atatürk’ün önderliğindeki ölüm kalım savaşının öznesi olmuştur. Yunus Emre’nin şiirleri ile gönüllere işlediği insan felsefesini, Atatürk bu kez savaş ve strateji ile kan ve gözyaşı ile kahramanca kazanmasını bilmiştir. Eskişehir-Polatlı aslında Yunus Emre ile Atatürk’ü aynı insaniyet noktasında biraraya getiren alınyazısı ve kader çizgisi olmuştur.

Savaşı kazanan Atatürk ardından düşmanları olan Trikopis ve Venizelos’a sevgi ve dostluk elini uzatarak Yunus Emre misyonunu devam ettirmiştir.

23 Nisan 1920’de dünyaya ilan edilen Türk insanının egemenliğinin ilk neticesi Sakarya Zaferi olmuştur. İnsan onurumuzun başlangıç noktasından yola çıktıktan sonra ilk zaferin kazanılması kısa sürede gerçek olmuştur. Yüzüncü yılının içinde olduğumuz bu onur önümüzdeki binyılların da mihenk taşıdır.

Eski Dünya Asya’dan Eskişehir’e uzanan Türklerin yolculuğu aynı topraklarda yeni bir dünyanın ve yeni bir insanın kurtuluş ve kuruluş mücadelesine tanıklık etmiş, Sakarya Savaşı’ndan bir yıl sonra yinelenen zafer ise Eski Yunan’ın demokrasi, felsefe, düşünce gücü ilkelerini kendisine güya ilke edinen saldırgan Batı’nın ikiyüzlülüğünü ortaya koymuştur. Eski Yunan kaybederken Yeni Türkiye küllerinden doğmayı bilmiştir.

https://www.gzt.com/cins/herkes-bir-deryanin-baligidir-kimi-yunus-kimi-levrek-3517064

Yunus’ta Estetik ve Mikrosanat – 1İsmail Hakkı AYDIN
23.06.2008, Pazartesi

Bu makaleme “ Ars Longa, Vita Brevis” Yunan atasözüyle başlamak istiyorum. Sanat, uzun, tükenmez; hayat, kısa tükenir. Dünya ve insan, doğanın iki esrarengiz, enigmatik yaratığıdır. Günümüze kadar ancak noktalanarak araştırabilinmiş, temelden ne oldukları tam olarak bilinmeyen bazı hususlarda birbirine benzeyen iki dinamik yaratık… Dünya, hayat-ölüm olaylarının akımlarını olanaklı kılan biricik gezegen; insan, bu kavramları tartışan, yalnız dünyayı değil, atom parçacıklarından tutun, evrenlerin çapına kadar her boyutu hesaplayan, zaman boyutlarını aşabilen, bütün kubbeleri ve evrenleri içeren, hakkında bugün bile çok az şey bilebildiğimiz bir yaratık… Birbirinden güzel iç açıcı tabiat manzaraları, cana can katan ürünler, önceden hesap edilemeyen korkunç felaketler, her an her yerde olabiliyor. Muazzam bir ateş küresi üzerinde yaşıyoruz.

İnsan; din felsefesi, sanat, ilim ve teknik alanlarında neler üretiyor… En güzel örneğini Yunus Emre’de gördüğümüz gibi doğayı, iç doğasını ve toplumları uygarlaştırabiliyor. Fakat şahısların ve toplumların beyinlerinde kasırgalar koptuğunda; ne doğanın gücü ne de uygarlığın yarattığı normal töre güçleri, bozucu, kırıcı güçleri engelleyebiliyor. İşte dünyamız… Dünyamız ve beynimiz metamorfotik bir kaynaşma durumundadır. Bu nedenle, Nuh’un Gemisi’nden hâlâ inmiş değiliz. Hem içimizdeki hem de dışımızdaki çalkantılar ve dalgalanmalar devam etmektedir. Her ikisini de, daha iyi kontrol etmesini öğrenmeliyiz. Bireysel beyinler ancak “Toplum Beyni” içerisinde kıvama erişip kendi katkılarını verebilme olanağına kavuşabiliyorlar. Toplumların ve tek şahısların yarattığı diller ve diğer kültür eserleri, bireyle toplum arasında dinamik örgütler oluşturmaktadır. Süt, bedenin gıdası olabiliyor, ancak ruhun gıdası olamıyor. Ruhumuzun gıdası ancak toplum ürünleri ve eserleri olabilmektedir. Bunların şahikası Yunus…

Her sahadaki insanın, kendisinden değişik açılardan yararlanabileceği Yunus, bir hekim, bir bilim adamı olarak benim gözümde, kalori ve protein oranı yüksek bir toplum gıdasıdır. Yunus Emre (1241-1320); Türk tasavvuf edebiyatının en güçlü temsilcilerinden eski Anadolu Türkçesinin kurucusu ve yayılmasına en büyük hizmeti geçin, yaşadığı yüzyıldan başlayarak günümüze kadar her seviyeden halk kitleleri içerisinde candan sevilen, hayranlık ve sevgi duyulan, etkisini kaybetmek şöyle dursun, pozitif feed-back gibi gün geçtikçe artan evrensel bir sanatkardır. Artık bir doktrin halini alan Yunus geleneği; sevgisi, hoşgörü, yaratılan en yüce şahaseri olan insan-sanat abidesinin tüm özelliklerini içerisinde toplayan; yaratılanı yaratandan ötürü sevme prensibi içerisinde, hücreye, canlıya saygıyla başlar. Anadolu Türkçesini, halkın söyleyişine en yakın, en maharetle ve sanatkarane kullanmayı başarabilen, yaratana ve yaratılana duyduğu samimi, yüce ve coşkun sevgiyi, her mısrasında bile Vahdet-i Vücut prensibi çerçevesinde, en güzel, en canlı, en sade ve heyecan dolu üslupla ifade eden Yunus’un sevgi özelliği ve bu sevgideki, bir çiçek tozunda bile çok şey görebilme arayışı diye basitçe ifade edebileceğimiz mikrosanat düşüklüğü, kaynağını ve gücünü, sevmeyi ve aşkı, ince düşünmeyi emreden, iyilik ve fazilet duygusunu ön gören, Kur’an ve hadisten, sevgi ve barış içinde yaşamak arzu ve azminden almaktadır.

Eflatun ve Farabi; düşünce kabiliyetimizi “içimizdeki güneş” diye ifade etmişlerdir. Yunus bu güneşi, “Benim ayım ışığına, bulutlar gölge kılmaya, /Hiç gedilmez doluluğu, nuru yerden göğe ağar” diyerek, en iyi şekilde kullanabilmiş, tılsımlı anahtarını yakalayarak, sonsuzluğa dek yaşayabilmenin sırrına ulaşmıştır.

“Seni deli eden şey, yine sendedir sende…” diyerek de, günümüzdeki bilim adamlarının uğraştıkları, hedefledikleri soğuk füzyon enerjisine nisbet, ruhun enerjisini açıklayıp, geçmiş ile gelecek arasındaki köprüleri kurmak istemiştir. İnsan; bazı kararları genetik pusulalara, bazı kararları da, nöronal ve kültürel pusulalara göre verir. Oysa ki, bu iki pusula bazı kararlar için yetersiz kalmakta, üçüncü bir pusulaya ihtiyaç göstermektedir. Vicdan… 2300 yıl evvel yunanlı Menandros “Hepasin Hemin He Syneidesis Theos “( Vicdan, içimizdeki Tanrı’nın sesidir) diye ifade etmiştir.

Biruni (973-1043); 1000 yıl evvel vicdan özgürlüğünü şöyle ifade etmiştir; “Fikirler ve inançlar arasında görülen büyük ayrılıklar, dünyanın dirliğinin kanıtıdır.” Düşünen beyin fikir mimarisinde muhtelif kalıplar kullanmaktadır. Mesele bunların doğru ve yanlış oldukları değildir. Bunlar beyinin hipotezleridir. Mühim olan yaratılan fikir ve ideolojilerin izafiliğini kavramak, kendimizi dogmaya kaptırmamaktır. İşte bunun için Yunus bütün bu boyutları aşarak, mazideki, kaynağı ne olursa olsun, hoşnutsuzlukları izole edebilecek vicdan pusulalarına ilave olarak dördüncü bir pusulayı kullanmayı öğütlemektedir. Sevmek ve sevebilmek…

Yunus’ta Estetik ve Mikrosanat – 2İsmail Hakkı AYDIN
30.06.2008, Pazartesi

“Aşksız adem dünyada belli bilin ki yoktur.
Her biri bir nesneye sevgisi var, aşıktır.”

diyerek de, bunların insanın ayrılamaz parçaları olduğunu vurgulamaktadır.
“Çalabın dünyasında yüz bin türlü sevgi var, Kabul et, kend özüne gör hangisi layıktır.” sözleri ile de, bir yerde insana haddini bildirmektedir.
Sevgi günümüzde sanki zayıflıyor, teknoloji toplumlarda günlük ilişkilerde verilen hizmetlerin, sevginin mistik ve efsanevi havasına kapılmadan yapılabilir olduğu düşüncesi artmaktadır. Sanki bilgisayar düğmesine doğru basmanın yeterliliği gibi mekanikleşen toplumsal ilişkiler öne sürülmektedir. Bu sorun günümüzde batıda en çok tartışılan konudur. Mobilizasyonun artışı, ananevi bağları zayıflatıyor. Anonim bireyler çoğalıyor. Yeni bağlarda çekingenlikler artıyor. Hayat mücadelesi, bireyselliliğin kaybedilmesi tehlikesi, ölüm endişesi ortada kalma korkusu, bencilliği besleyen unsurlardır. Sevi kabiliyeti arkada kalıyor. Sevginin karşıtı bencillik ve bundan doğan kıskançlık, haset, doyumsuzluk ve kanaatsizlik… Günümüzün bu problemine Yunus;

“Kemdürür yoksulluktan, nicelerin varlığı,
Bunca varlık var iken gitmez gönül darlığı.”

diyerek parmak basmış, çözüm bulmuş, Thoreau’nun “İnsan ne kadar azla yetinirse o kadar zengindir” sözünü daha güzel bir üslupla İslami çerçevede yorumlamıştır. “Sevdiğim söylemez isem, sevmek derdi beni boğar…” ifadesi ile Hz. Muhammed’inin diliyle konuşmuş ve toplumsal sevgi bağlarını güçlendirmeyi önermiştir. Bütün bu duygular, insanlığa bencilliği yenme, olumsuzu bile benimseme imkanı vermektedir.

Kendi kendini yontarak, zamanın kendini yontmasına müsaade etmeyen beyinin ve vücudun ötesinde ve üstünde olan aklını çok iyi bir şekilde kullanan Yunus, beynini zincire vurmamış, her zaman sufli kolaylığa, ulvi zorluğu tercih ederek, problemleri halletmeye çalışmıştır.

“Benim bir karıncaya ulu nazarım vardır.” derken bile saygı prensibi içerisinde, küçük bir nesnede büyük alemler tasavvur edilebilme ulviliğine erişmiştir. Bu vesile ile de; Yaradan’ın yüceliği ve sanat gücünü belirlemeye çalışmıştır. Yaratılan her şeyin Yaradan’dan olduğunu ve tek bir kaynaktan fışkırdığını düşünerek Yaradan’ın güzelliğini yaradılanda görme arzusu ile, “Bir çeşmeden akan su acı, tatlı olmaya”, daha da ileri giderek,

“Yetmiş iki millete kurban ol aşık isen ,
Ta aşıklar safında imam olasın sadık.”

diyerek, “İnsan gerçeği” ile birlikte, “gerçek insan”a erişmiştir. Zira toplum önünde sorumluluğunu bilmeyen insanlar, hiçbir zaman çağdaş insan, gerçek insan olamazlar. İnsana kendini tanımayı, kendini öğrenmeyi öneren Yunus; öz benliğini sık sık unutan insanoğluna, kendi olumlu ve olumsuz niteliklerini yeniden gözden geçirip, kontrol altına almasını öğütlemekte ve bir yandan da ona başka insanlar karşısında ki yerini ve sorumluğunu anımsatmak istemiştir.

“Bu gözümden bakan ne?” ifadesiyle de, sanki bakma ve görme aktivitelerinin, birbirinden çok farklı olduklarını, görmenin bakmanın çok ötesinde bir şey olduğunu ima etmiş, bu gerçeği yüzyıllar önce sezmiş bir şair Yunus…

“İlim hod göz hicabıdır, dünya ahiret hesabıdır,
Kitab hod aşk kitabıdır, bu okunan varak nedir ?” deyişi ile de, toplumun dirlik ve düzenine temel taşı koymuş, akıl, bilim ve uygarlığın paralel haraket ettiğini bir kez daha vurgulamak istemiş, sanki bilimsel progresyonumuza mutluluk ve huzur veren açıdan bakmış ve medeniyetin, insanlar arasındaki ilişkileri bozmamasını, belki bunu daha yaşadığı devirde hissettiğinden ve huzursuzluğunu duyduğu için, öğütlemiştir.

Not: Bu makalenin hazırlanmasında, 15-16 Ekim, 1991 tarihinde düzenlenen “Uluslararası Yunus Emre Sempozyumu”nda verdiğim konferanstan (Aydın İH; Yunusta Mikrosanat, Sempozyum Kitabı, sayfa 29-33) yararlanılmıştır.